انواع ورزشهای آبی
انواع ورزشهای آبی
اروبیک آبی
اروبیک آبی (به انگلیسی: Water aerobics)، انجام تمرینات اروبیک در آب نسبتاً کمعمق مثل یک استخر شنا است که در بیشتر مواقع به صورت ایستاده و بدون شنا کردن معمولی و فرورفتن در آب انجام میشود و نوعی ورزش قدرتی است. اروبیک آبی شکلی از ورزش است که شرکتکنندهها در هنگام انجام آن باید در آب غوطهور باشند. اروبیک آبی بیشتر در کلاسهای تناسب اندام با مربیان حرفهای حدود یک ساعت انجام میشود. کلاسها بر روی استقامت هوازی، آموزش استقامت تأکید کرده و با موزیک محیط دلپذیری ایجاد میکنند. اروبیک آبی انواع مختلفی دارد مثل: زومبا آبی، یوگا در آب، اروبیک آبی و آهسته دویدن در آب.
اسکی روی آب
اسکی روی آب نوعی ورزش آبی است.ورزشکار در حالی که اسکی مخصوص به پا دارد به وسیله وسایل آبی موتوری با سرعتی در حدود سی کیلومتر در ساعت روی اب کشیده میشود. میدان اجرای مسابقه دارای دویست متر طول و بیست متر عرض است که به وسیله گویهای شناور به قطر بست و پنج سانتی متر مشخص گردیدهاست.
اسکی روی آب ورزشی است که در آن هر فرد پشت یک قایق موتوری يا كابل متصل شده اسكي بر روي بدنه اي از آب بر روي سطح كشيده مي شود ، اين ورزش نيازمند قدرت بدني بالاتنه و پائين تنه ويژه است ، همچنين تعادل و توازن و استقامت عضلاني عالي .
بیریبال
بیریبال (به انگلیسی: Biribol) یک ورزش گروهی است که قواعدی مشابه ورزش والیبال دارد با این تفاوت که در آب برگزار می شود. این ورزش اولین بار در دهه ی ۶۰ میلادی توسط داریو میگل پدرو ابداع شد. این ورزش به عنوان نماد تشویق یادگیری شنا در برزیل نیز یاد می شود. این ورزش برای تمام سنین و جنس مناسب است و برای افرادی که با جراحات جزئی مزمن یا احساس ناراحتی یا درد در بازی کردن ورزش های دیگر دارند، توصیه می شود.[۱]
پاراسیلینگ
آبچترسواری" نوعی ورزش آبی است که در آن ورزشکار توسط چتری که با یک طناب به یک قایق موتوری متصل است به آسمان فرستاده میشود. قایق موتوری چتر را به جلو میراند و بدین ترتیب فرد در آسمان به پرواز در میآید. امکان انجام آبچترسواری در ایران در جزیره کیش، مجتمع تله کابین رامسر و از سال 1394 در مجتمع امین آباد واقع در زیبا کنار گیلان(مجتمع قایقران) مهیا است.
راگبی ساحلی
گبی ساحلی (به انگلیسی: Beach rugby) ورزشی است که آن را میتوان یکی از فرمهای راگبی فوتبال، راگبی لیگ و یا راگبی اتحاد به حساب آورد. هیچ سازمان ویژهای برای سازماندهی این ورزش مانند فوتبال ساحلی و والیبال ساحلی وجود ندارد. اما لیگهای این ورزش به طور معمول در اروپا برگزار می شود. این ورزش به ویژه در ایتالیا محبوب می باشد.
جتاسکی
جتاسکی نام یک برند مربوط به وسایل آبی انفرادی بود که توسط صنایع سنگین کاوازاکی ابتدا عرضه شد. این وسیله گاهی اوقات بهطور اشتباه گفته میشود که در شرکت ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده به ثبت رسیدهاست. یکی از نوعهای جت اسکی شامل صفحات فایبرگلاس است که یکی از انواع آن جت اسکی ۴۰۰ است که در سال ۱۹۷۳ به بازار آمدهاست. امروزه از جت اسکی به عنوان یک وسیله ورزشی و سرگرمی در اسکلهها استفاده میکنند و گاهی اوقات مسابقاتی را نیز ترتیب میدهند.
سرگرمی با تیوب
سرگرمی با تیوب نوعی بازی و تفریح است که با تیوب داخلی تایرها انجام میشود. این سرگرمی از حرکت تیوبها بر روی سطوح برفی، روی آبها و در تابستانها بر روی پلاستیکهای خاص حاصل میشود. در پیستهای اسکی و رودخانهها و سواحل میتوان از این سرگرمی لذت برد.
شیرجه
شیرجه یکی از ورزشهای آبی است.
تاریخچۀ شیرجه[ویرایش]
مورخان براین باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به کشور یونان باستان بازمیگردد، ولی تنها اطلاعی که دراینباره وجود دارد مربوط به نقوش مقبرهای در شهر ناپل در کشور ایتالیا است که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال میرسد. در روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده میشود که درحال شیرجهزدن از روی سکوی مرتفعی است که احتمالاً باید صخره یا پرتگاهی باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخرهها و پرتگاهها به درون آبهای دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند.
سپس در قرن هفدهم، هنگامی که ژیمناستهای آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیشتر حرکات نمایشی خود را در سواحل دریا انجام میدادند و عدۀ کثیری را برای تماشا به ساحل میکشاندند، آهستهآهسته این رشتۀ ورزشی تکمیل شد. نهایتاً تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشتۀ ورزشی تبدیل شد که به آن «شیرجۀ آزاد» گفته میشود. واژهای که حتی پس از ورود این رشته به مسابقات المپیک سنت لوئیس آمریکا در سال ۱۹۰۴ بهصورت شیرجه و شنا در زیر آب همچنان به آن اطلاق گردید.
در انگلستان در قرن ۱۷ ابتدا مسابقات شیرجۀ ساده در برکهها و رودخانهها و بندرها و از روی رودخانهها و پلها و صخرهها انجام میشد. در سال ۱۸۸۹ مسابقات شیرجۀ ساده برای اولین بار در اسکاتلند برگزار شد که ارتفاع سکوی شیرجه ۲ متر بود. در سال ۱۸۹۵ جامعۀ غریق انگلستان اولین مسابقات شیرجۀ ساده را در لندن ترتیب داد که ارتفاع سکوی پرش در این مسابقات ۵ متر و ۱۰ متر بود، و در سال ۱۹۰۸ شیرجه بهعنوان یک ورزش حرفهای وارد المپیک شد و دارای زیبایی و فرم و حرکات و امتیازبندی شد.
بعدِ المپیک ۱۹۲۴ پاریس، مسابقات شیرجه بهصورت مدرن برگزار شد. در سال ۱۹۲۹ سیستم تقسیمبندی شیرجهها با توجه به حالت شروع از روی سکو یا تخته حالت رو به آب یا پشت آب یا مسیر چرخش در هوا بهطرف جلو یا عقب معکوس یا تو چرخشهای حول محور عرضی یا طولی به شش گروه یا خانواده تقسیم شدند.
در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن نحوۀ شمارهگذاری بهصورت فعلی برای شیرجهها ایجاد شد و تا قبل از آن شیرجهها بهترتیب شماره از یک تا ۵۶ شمارهگذاری شدهبود. کشور بریتانیا، که جزء کشورهایی است که مدت ۷۸ سال پیشگام شیرجۀ انفرادی بودهاست، میتواند همچنان بهعنوان معرفیکنندۀ رشتۀ شیرجۀ جدید از سایر کشورها پیشی گیرد.
تا المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا شیرجه از تخته فنری ۳ متر و سکوی ۱۰ متر همچنان اجرا میشد، با این تفاوت که در مدل جدید، یک تیم ۲نفره همزمان و در یک ارتفاع یا تختۀ ۳ متر یا سکوی ۱۰ متر بهصورت همزمان شیرجه میروند و هماهنگی و نظم حرکات آنها توسط داوران سنجیده میشود. این رشته از شیرجه به نام شیرجههای هماهنگ نامیده میشود.
تاریخچۀ شیرجه در ایران[ویرایش]
دایو ۱۰ متر استخر قهرمانی ورزشگاه امجدیه در سال ۱۳۱۹، یعنی در زمان جنگ جهانی دوم، در تهران ساخته شد و تا ۶۴ سال برای آموزش و تمرین شیرجهروها استفاده میشد. تا سال ۱۳۵۳، که استادیوم آزادی افتتاح شد، غیر از استخر قهرمانی، استخر دیگری وجود نداشت که دایو ۱۰ متر داشتهباشد.
در اولین دورۀ بازیهای آسیایی، یعنی بازیهای آسیایی ۱۹۵۱ دهلی، دو شیرجهرو ایرانی به نامهای تقی عسگری و منوچهر خموش در این مسابقات شرکت کردند که عسگری توانست ۲ مدال نقره در رشتۀ تخته و سکو و برنز در رشتۀ تخته، و خموش موفق شد در رشتۀ سکو مقام چهارم را بهدست بیاورد.
هفت سال بعد، در بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ توکیو نیز دو شیرجهرو از ایران به نامهای منوچهر فصیحی و حسن اعظمی صاحب مدال برنز این مسابقات شدند که فصیحی در رشتۀ تخته و اعظمی در رشتۀ سکو به این مدالها دست یافتند. در سال ۱۹۷۳، در مسابقات ارتشهای جهان که در تهران برگزار شد، یدالله باشی مقام اول این مسابقات را بهدست آورد.
سالها، بعد شاگردان این بزرگانِ شیرجه، مانند آقایان: عباس خلیلی، محمد آذرپی، هادی نیکونژاد، حسین صدری، سعید خانلری، امید حیدرپور، علی حسینی، حسن لطفی، بهمن فضلاللهی، و نسل بعدِ شیرجۀ ایران: شادروان عادل میرابیان و غلامرضا خبیرینژاد شرکتکنندگان در مسابقات آسیایی هیروشیما و خبیرینژاد برندۀ مدال طلای آسیایی، که در حال حاضر سرمربی تیم ملی شیرجه است.
همچنین جوانانی چون: سعید طاقبستانی، سیدمحمدرضا هدایتی، قائم و فیاض میرابیان قهرمان رقابتهای آسیا-پاسفیک چین و همچنین قهرمانی آسیا در بوسان کرۀ جنوبی و مسابقات چندجانبۀ مصر هم افرادی بودند که افتخارات بزرگ شیرجه را تکمیل کردند و همگی افرادی بودند که بخشی از تمرینات حرفهای خود را از روی این دایو شروع کردند.
در سال ۱۳۸۲، نوجوانانی برای اولین بار در تاریخ شیرجۀ کشور از این دایو حرکات سنگین ۳٫۵ پشتک، ۳٫۵ مهتاب و بالانس سهچرخ را اجرا کردند که باعث افتخار جامعۀ شیرجۀ کشور شدند. این نوجوانان عبارتند از: مجید نظافتی، سیدعماد میرسلطانی، مرتضی نواب کارگر، حامد مداح، مهدی آقارضایی، و همچنین شیرجهروندگان جوانتری چون امید آزمون، ایمان حامی، سعید محمدخانی، مهدی سلطانزاده، سعید کریمی و حمید کریمی. اینها نوجوانانی بودند که همچون پیشکسوتانشان، با غیرت و تعصب خود و مربیگری مهرداد هجیر، مربی تیم ملی شیرجۀ ایران، مدارج ترقی را بهسرعت طی کردند و وارد اردوی تیم ملی شدند.
بهعلت تعمیرات اساسی استخر و مشکلات مربوط به آن، این دایو در تاریخ ۶ اردیبهشت ۱۳۸۳، در ساعت ۹:۱۰ شب، بعد از دو هفته تلاش و تخریب بلدوزر سقوط کرد و خاطرات ۶۴ سال افتخارآفرینی را با خود فرودآورد.
غواصی
غواصی فن شناوری در زیر آب - با یا بدون وسایل تنفس مصنوعی اسکوبا است. غواصی علاوه بر اینکه کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی دارد، برای ورزش و تفریح هم انجام میشود. امروزه ورزش غواصی و غواصی تفریحی به صورتی همگانی درآمده و به شکل گستردهای در بسیاری از کشورهای جهان فعالیتی مفید، مفرح، لذتبخش و نیز منبع درآمد در صنعت اکوتوریسم شدهاست. تنفس زیر آب با استفاده از هوای فشرده تاریخچهای کوتاه دارد. اما غوص در دریا و سفر به عمق دریا از دیرباز توسط بسیاری از ملل جهان انجام میپذیرفتهاست.
غواصی آزاد[ویرایش]
یکی از روشهای غواصی، غواصی آزاد میباشد که ورزشی بسیار سنگین و فرحبخش میباشد. در این ورزش اولین هنر غواص، استفاده صحیح از ششها در تنفس صحیح و حمل هوای کافی در غواصی میباشد در ابتدا این ورزش برای جستجوی مروارید در سطح دریا مورد استفاده قرار میگرفتهاست ولی بعد پا به عرصه ورزش حرفهای گذاشته باشگاههای ویژهای برای اینکار بهوجود آمدهاند.
تعریف سادهٔ این ورزش چنین است که شخصی به زیر آب شیرجه میرود و تنها هوایی که در اختیار دارد، هوای است که در ششهای خود ذخیره کردهاست. در واقع این ورزش در نوع خود، از قدیمیترین ورزشهای آبی جهان شناخته میشود که مثال بارز آن جستجوی مروارید است که در حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه انجام میشد و اشخاص برای خارج کردن دانههای مروارید و یافتن صدفهای مرواریددار، به اعماق مدیترانه شیرجه میرفتند و دقایقی چند را تنها با تکیه بر هوای ذخیره شده در ششهای خود به جستجو برای مروارید میپرداختند.
اما این پدیده در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد، چرا که بدن در زیر آب با شرایط تازهای مواجه میشود که در نتیجه قلب، سیستم گردش خون و عضلات انسان، همگی به گونهای عمل میکنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. غواصی آزاد ورزشی پر رمز و راز است که به خصوص طی پنجاه سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کردهاست.
در دهه پنجا ه میلادی یعنی بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ پزشکان به غواصان آزاد هشدار دادند که در عمق بیشتر از پنجاه متر نگهداشتن نفس مساوی با مرگ است. چرا که فشار آب در چنین عمقی باعث میشود تا قفسهٔ سینه و دندهها مانند کاغذ مچاله شده در دست انسان در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده میکنیم که غواصان آزاد به عمق دویست متری هم میروند. جالب است گفته شود که این عمق حتی از عمقی که زیر دریاییها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند، بیشتر است.
آنچه باعث پیشرفتهای اعجابانگیز در این ورزش و تواناییهای غواصان شده، تحقیقات درخشان فیزیولوژِی است که جمعی از پدیدههای مختلف در رابطه با آب را در بدن کشف کردهاست. تجهیزات مورد نیاز این ورزش یک جفت بالههای غواصی (فین)، ماسک غواصی و لوله تنفس بر سطح آب (اسنورکل) میباشد.
غواصی اسکوبا[ویرایش]
یکی از دیگر روشهای غواصی، غواصی با تجهیزات تنفسی زیر آب غواصی اسکوبا است. در این روش غواص با همراه داشتن هوای فشرده تنفسی که درون سیلندر غواصی ذخیره شده است به زیر آب رفته و غواصی میکند.
غواصی اسکوبا مدار باز[ویرایش]
سیستمهای اسکوبای مدار باز، سیستمهای تنفسی هستند که باز دم غواص را درون آب تخلیه مینمایند.
غواصی اسکوبا مداربسته[ویرایش]
سیستمهای مدار بسته تنفسی، به گونهای ساخته شدهاند تا قابلیت پالایش بازدم غواص را داشته و بازدم او را با حذف دی اکسید کربن و افزودن اکسیژن برای تنفس دوباره آماده نمایند.
غواصی با تغذیه از سطح[ویرایش]
در این نوع غواصی که بیشتر در خدمات غواصی صنعتی کاربرد دارد، گازهای تنفس از طریق شلنگی به نام بند ناف، از سطح به غواص انتقال پیدا میکند. تغذیه از سطح اغلب از یک کشتی پشتیبان غواصی، اما گاهی اوقات، به طور غیر مستقیم از طریق یک اتاقک زیرآبی ارائه میگردد. غواصان تغذیه از سطح همیشه نیازمند پوشیدن کلاه و یا ماسکهای غواصی هستند که صورت را کامل پوشش میدهند.
جایگزینی برای غواصی تغذیه از سطح به نام "SNUBA" و یا "hooka" وجود دارد که هوای تنفسی غواص از طریق شلنگ از یک سیلندر کوچک یا کمپرسور از سطح آب تأمین میگردد. این روش برای کارهای سبک از جمله تمیز کردن بدنه شناورها بسیار محبوب است و نیز به عنوان فعالیتی توریستی برای کسانی که دارای گواهینامه غواصی نیستند مناسب است.
غواصی اشباع[ویرایش]
غواصی اشباع روشی است که اجازه میدهد تا غواصان صنعتی در ارتباط با کار در عمق به مدت چند روز یا چند هفته باقی بمانند. این نوع غواصی اجازه میدهد تا از نظر اقتصادی کار بیشتر انجام شده و ایمنی افزایش یابد. در این نوع غواصی پس از اتمام کار در آب، غواصان در زیستگاه خشک و تحت فشار در زیر آب و یا محفظههای فشار بر روی عرشه یا سکوهای پشتیبانی به استراحت میپردازند یا ممکن است به زنگ غواصی منتقل گردند. در پایان این نوع غواصی برداشت فشار ممکن است روزهای بسیاری طول بکشد.
فینا
فدراسیون بینالمللی شنا (به فرانسوی: Fédération Internationale de Natation) معروف به فینا نهاد ادارهکننده مسابقات ورزشهای آبی مانند شنا، شیرجه و واترپلو در سطح جهان است.
فینا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۰۸ در هتل منچستر شهر لندن انگلستان پس از اتمام بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ تأسیس شد. اعضاء اولیه این این کنفدراسیون بلژیک، بریتانیا، دانمارک، فنلاند، آلمان، فرانسه، مجارستان و سوئد بودند
کانو پولو
کانوپولو، که در برخی کشورها کایاکپولو نامیده میشود، یک ورزش گروهی با توپ است، که بر روی آب و توسط دو تیم با ۵ بازیکن (هریک بر روی یک قایق ِ کانو) انجام میشود. هر تیم تلاش میکند تا توپ را وارد دروازه حریف کند، در پایان تیمی که تعداد گل بیشتری به ثمر رسانده است، برنده خواهد بود. کانوپولو یکی از انواع ورزش قایقرانی ِ کانو و کایاک است. این رشته در سه دوره اخیر بازیهای جهانی که مخصوص مهمترین ورزشهای غیرالمپیکی است، برگزار شدهاست.
این ورزش در بسیاری از نقاط دنیا قرنها بازی میشدهاست، چه به منظور تفریح و چه به شکل مسابقه. هم اکنون نهاد نمایندگی کننده این ورزش کمیته کانوپولو فدراسیون بینالمللی قایقرانی است که از سال ۱۹۹۴ هر دو سال مسابقات جهانی این رشته را برگزار میکند. تا سال ۲۰۱۲ ده دوره مسابقات قهرمانی جهان کانوپولو برگزار شده و استرالیا و هلند هر کدام سه بار و فرانسه و بریتانیا هر کدام دو بار در بخش مردان به قهرمانی رسیدهاند و در بخش زنان هم آلمان و بریتانیا هر کدام چهار بار و استرالیا دو بار قهرمان کانوپولوی جهان شدهاند. در بازیهای جهانی نیز آلمان و فرانسه و هلند در بخش مردان هر کدام یک بار و در بخش زنان آلمان دو بار و بریتانیا یک بار به مقام قهرمانی رسیدهاند.
کانوپولو ترکیبی از واترپولو و قایقرانی است، از نظر تاکتیکی به بسکتبال و واترپولو شباهت دارد. ورزشکاران این رشته باید مهارت زیادی در قایقرانی و کنترل قایق داشته و از سرعت عمل و قدرت بدنی بالایی (به ویژه دستها) برخوردار باشند.
موج سواری
موجسواری، یا سرفینگ، از ورزشهای روی آب است. در سال ۱۹۵۰ به عنوان ورزش معرفی شد و در این سال نخستین تخته (بورد) سبکوزن اختراع شد. برخی از ورزشکاران بدون تخته روی امواج شنا میکنند که مشکلتر از بقیه است. ورزشکاران استرالیایی گاهی از اسکی روی آب و یا قایق روی آب استفاده میکنند.
موج سواری در رودخانه
موج سواری رودخانه گونه ای از ورزش موج سواری بر روی امواج رودخانه است که به شکل ایستا وجود داشته اند و یا به دلیل جزر و مد به وجود آمده اند. به احتمال زیاد این گونه از موج سواری در سال ۱۹۵۵ و در طول ۲.۴ کیلومتری رودخانه سورن، طولانی ترین رود در انگلستان انجام شده است. اما نخستین موج سواری بر روی امواج ایستا نخستین بار در سال ۱۹۷۰ و در مونیخ آلمان انجام گشت، هم اکنون این شهر دارای بزرکترین مرکز موج سواری درون شهری است. امواج ایستا، امواجی هستند که معمولاً به طور ثابتی وجود دارند و در اثر برخورد آب رودخانه به سطح سنگ ها و جهش هیدرولیکی آب پدید می ایند.
واترپولو
واترپلو (Water polo) یک ورزش گروهی است که با استفاده از توپ در آب برگزار میشود. که در آن دو تیم با ۶ بازیکن و یک دروازهبان در هر تیم به همراه ۵ بازیکن ذخیره در این ورزش شرکت میکنند و در محوطهای درون استخر به ابعاد ۲۰در ۲۵ متر بازی میکنند. بازیکنان باید با شنا کردن حرکت کنند. این بازی در ۴ زمان ۸ دقیقهای برگزار میشود. برنده تیمی است که در این ۴ زمان توپهای بیشتری را وارد دروازهٔ حریف کند.
تاریخچه[ویرایش]
واترپلو در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا اختراع شد و نخستین قواعد آن در اسکاتلند و انگلیس ایجاد شد، اولین بازی بینالمللی بین تیمهای ملی این دو کشور در سال ۱۸۹۰ در لندن برگزار و با پیروزی اسکاتلند به پایان رسید. ترجمه تحتاللحفظی واترپلو به معنای «چوگان آبی» است. این رشته نخستین ورزش گروهی بود که در سال ۱۹۰۰ وارد المپیک شد که با قهرمانی بریتانیا همراه بود. حاکمیت بریتانیاییها بر این رشته بعدها از میان رفت و کشورهایی چون مجارستان، ایتالیا، هلند و کشورهای اروپای شرقی به قدرتهای اول این رشته بدل شدند. ورود واترپلوی زنان به بازیهای المپیک در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی صورت گرفت. ادارهٔ این ورزش در سطح بینالمللی بر عهده فدراسیون بینالمللی شنا با نام اختصاری «فینا» است. طول استخر واترپلو در مسابقات بینالمللی ۳۰ و عرض آن ۲۰ متر است. دروازهها ۳ متر عرض دارند و ۹۰ سانتیمتر از سطح آب ارتفاع دارند. وزن توپ هم ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم است. در مسابقات زنان از استخر کوچکتری به طول ۲۵ و عرض ۱۷ متر استفاده میشود.[۱]
شنا
ورزش شنا یکی از ورزشهای آبی است که ورزشکاران با شنا کردن در آب به رقابت میپردازند.
انواع شنا[ویرایش] شنای قورباغه شنای پروانه کرال پشت کرال سینه شنای سگی شنای سوزنی شنای زیرآبی شنای پهلو
انواع مسابقات[ویرایش]
شنای امدادی[ویرایش]
نوعی شنا که چهار نفر به صورت گروهی و به طور امدادی طول مسیر مسابقه را طی میکنند.
شنای استقامت[ویرایش]
نوعی مسابقه شنا با مسافتهای طولانی به وسیله انواع شناها که معمولاً در آبهای آزاد صورت میپذیرد.
شنای مختلط[ویرایش]
نوعی مسابقه شنا که در آن از چهار نوع شنای مختلف کرال سینه، کرال پشت، قورباغه و پروانه استفاده میگردد.
شنای آزاد[ویرایش]
نوعی مسابقه شنا که شناگر برای طی کردن مسیر مسابقه مجاز است از تمامی شناهای موجود استفاده کند.البته برای هر طول استخر بايد يک شنا را انتخاب کند و تا آخر آن طول همان شنا را انجام دهد به عبارتی در بین مسير نمي تواند شنا را به شنای ديگر تبديل کند.
روئینگ
پاروزنی یا روئینگ نوعی قایقرانی و یک رشتهٔ ورزشی است که در آن ورزشکاران بر روی یک قایق با استفاده از پارو در رودخانه، دریاچه یا دریا به رقابت با یکدیگر میپردازند. در این رشته قایقرانان رو به عقب در قایق نشسته و با استفاده از دو پارو که با گیره به قایق چسبیدهاست، قایق خود را به سمت جلو هدایت میکنند. قایقهای روئینگ دراز و باریک و دو سوی آنها نیمه مدور است.
پاروزنی یکی از اولین رشتههای المپیک مدرن است که از المپیک ۱۹۰۰ پاریس هر دوره برگزار شدهاست. این رشته در اولین دورهٔ المپیک در ۱۸۹۶ هم در برنامهٔ مسابقات قرار داشت ولی به دلیل شرایط بد آبوهوایی برگزار نشد. پاروزنی چهارنفره با سکاندار در تورنتو
امروزه رقابتهای بینالمللی پاروزنی در دو بخش مردان و زنان برگزار میشود که هر یک به دو قسمت سبکوزن و سنگینوزن تقسیم میشوند. مادههای مختلفی از این رشته به صورت تکنفره، ۲نفره، ۴نفره و ۸نفره و به دو شیوهٔ با سکاندار و بدون سکاندار برگزار میشود. تمام مسابقات قهرمانی جهان، المپیک و بیشتر مسابقات مهم دیگر در مسافت ثابت ۲۰۰۰ متر برگزار میشود. از همین رو پاروزنی یک ورزش استقامتی به شمار میرود که سطح بالای آمادگی جسمانی در آن اهمیت محوری دارد. مسابقات قهرمانی جهان این ورزش در ۲۲ ماده و المپیک در ۱۴ ماده برگزار میشود.
پنجگانه مدرن
پنجگانه مدرن به یک پیکار ورزشی گفته میشود که در آن پنج مرحله از پنج رشتهٔ ورزشی انجام میگردد. این پنج مرحله عبارتاند از شمشیربازی اِپِه، تیراندازی با تپانچه، شنای آزادِ ۲۰۰ متر، پرش با اسب و دو صحرانوردی ۳ کیلومتر. این رشته را پیر دو کوبرتن بنیانگذار المپیک ابداع کرد و در تمام دورههای المپیک برگزار شدهاست. تصویرنگاشت ورزش پنجگانهٔ مدرن
در المپیک باستانی یونان نیز پنجگانهای انجام میشد که به آن پنجگانهٔ باستان هم میگویند.
سه گانه
ورزش سهگانه یا تریاتلون (به فرانسوی: triathlon) یا مسابقات سهگانه یک ورزش ترکیبی است که شرکتکنندگان در آن با انجام سه مرحلهٔ استقامتی با یکدیگر رقابت میکنند. مراحل مسابقه شامل شنا، دوچرخهسواری و دو هستند. مسافت هر یک از این مرحلهها بسته به نوع مسابقه تغییر میکند. سهگانه از سال ۲۰۰۰ در هر دو بخش مردان و زنان وارد برنامه مسابقات المپیک شدهاست. چند مسافت اصلی مسابقات بینالمللی سهگانه برگزار میشود عبارتند از: مسافت سرعتی: ۷۵۰ متر شنا، ۲۰ کیلومتر دوچرخهسواری، ۵ کیلومتر دو مسافت استاندارد یا المپیکی: ۱٫۵ کیلومتر شنا، ۴۰ کیلومتر دوچرخهسواری، ۱۰ کیلومتر دو مسافت طولانی: ۱٫۹ کیلومتر شنا، ۹۰ کیلومتر دوچرخهسواری، ۲۱٫۱ کیلومتر دو آیرونمن: ۳٫۸ کیلومتر شنا، ۱۸۰٫۲ کیلومتر دوچرخهسواری، ۴۲٫۲ کیلومتر دو
تریاتلون احتمالاً در دههٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ در فرانسه پایهگذاری شدهاست.
نخستین مسابقهٔ سهگانه در سال ۱۹۲۱ در کشور فرانسه با نام مسابقه سه ورزش برگزار شد که در آن ورزشکاران مسافت ۷ کیلومتر را رکاب زدند، ۵ کیلومتر را دویدند و در انتها ۳۰۰ متر را شنا کردند. در اولین دوره مسابقات این ورزش تنها ۱۵ نفر شرکت کردند که ۱۲ نفر موفق شدند به خط پایان برسند. امروزه بیش از ۳ هزار نفر، هر سال در سراسر جهان در این مسابقات شرکت میکنند. [۱]
در ایران در سال ۱۳۸۰، این رشته با عنوان کمیته ورزش سهگانه بهصورت زیرمجموعهای از فدراسیون دو و میدانی شروع به فعالیت کرد. در سال ۱۳۸۲ تحت عنوان انجمن ورزش سهگانه کشور به کنفدراسیون سهگانه آسیا معرفی شد. با تعیین سرپرست فدراسیون ورزش سهگانه در سال ۱۳۸۵ و تهیه اساسنامه مربوطه، نهایتاً در خرداد ۱۳۸۶ فدراسیون ورزش سهگانه به عنوان بیست و یکمین عضو کنفدراسیون ورزش سهگانه آسیا انتخاب شد. اولین دوره لیگ ورزش سهگانه باشگاههای کشور در سال ۱۳۸۷ با شرکت ۲۱ تیم و بیش از ۸۰ ورزشکار برگزار شد.
قایقرانی بادبانی
قایقرانی بادبانی (به انگلیسی: Sailing) یکی از رشتههای ورزش قایقرانی و یک سرگرمی است که معمولاً در دریاها و رودخانهها انجام میشود.
این ورزش سابقهای هزاران ساله دارد، انسان با ساخت قایق با چوب و پارچه برای جابهجایی در آب از انرژی باد بهره میبرده است اما امروزه با پیشرفت چشمگیر تکنولوژی به قایق های پیچیده و سازمان یافته و سریع در دریانوردی تبدیل شده است.
مسیر مسابقات قایق های بادبانی اکثراً در دریاست و هدف اصلی این است که ورزشکاران به شکل یک مثلث مسیر مسابقه را در کمترین زمان و با کمترین امتیاز منفی طی نمایند. مسیر مسابقه با بولرهای شناور بزرگ مشخص شده است.
قایقرانی بادبانی یکی از ورزشهای بازیهای المپیک است و از بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۰ تاکنون برگزار میشود.
فلای بورد
فلای بورد (به انگلیسی: Flyboard) وسیله است که با اتصال به یک جت اسکی شخص را بر روی هوا معلق و یا شناور نگه میدارد و با پمپاژ و فشار آب به او اجازه مانور دادن و انجام حرکات نمایشی و شیرجهزدن را میدهد. این وسیله ابتدا در مسابقات جهانی جت اسکی در چین در سال 2011 معرفی شد و به طور رسمی از ماه می سال 2012 در دسترس عموم قرار گرفت.